ΝΕΟ ΣΗΜΑ

ΣΕΛΙΔΕΣ - 2

ΣΕΛΙΔΕΣ - 1

ΟΙ 7 ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 2014

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

Φόρτωση...

ΤΙΤΛΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΑΡΘΡΩΝ

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΟΚΑΜΙ


Ο ταξιδιώτης που περνά από τον 'Αγιο Νικόλαο Κρήτης βρίσκει τον εαυτό του σε μια μικρή πόλη με έντονο τοπικό χρώμα και τουριστική φυσιογνωμία. Κτισμένη στο εσωτερικό του κόλπου του Μεραμπέλλο, την πόλη αγκαλιάζει κατά το μεγαλύτερο μέρος η θάλασσα. 
Και η βαθυγάλανη θάλασσα κυριαρχεί της μικρής πόλης, αφού ακόμα και όταν το γαλάζιο δεν είναι άμεσα ορατό, η μυρωδιά της αρμύρας και το αέναο βουητό των κυμάτων δρουν ως διαρκής υπενθύμιση των υδάτινων όγκων.



Πρόκειται για το τυπικό δείγμα ελληνικής παραθαλάσσιας πόλης που κανείς 
θα περίμενε να συναντήσει σε τουριστικά καρτ-ποστάλ - έναν τόπο όπου η νωχελικότητα και οι αργοί ρυθμοί ευνοούν τη χαλάρωση και απομακρύνουν τους προβληματισμούς. 
Εξ ου και οι πολυάριθμοι τουρίστες των θερινών μηνών, ξένοι κατά κύριο λόγο, που περιφέρονται αναζητώντας παραλίες, αξιοθέατα, σουβενίρ και ταβερνάκια. Στην όλη γραφική και σύμφωνη με τα καθιερωμένα εικόνα της πόλης, ωστόσο, υπάρχει μια μικρή εστία παραφωνίας/προβληματισμού που ίσως κάποιοι επισκέπτες προσέξουν με την άκρη του ματιού ή του μυαλού τους. Αφορά ένα γλυπτό στην ακροθαλασσιά:




Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, παριστάνει το κέρας της Αμάλθειας, της αίγας 
που κατά τη μυθολογία έτρεφε τον Δια όταν, ως βρέφος, η μητέρα του Ρέα τον είχε 
κρύψει σε ένα σπήλαιο της Κρήτης (το Ιδαίο 'Αντρο) προκειμένου να τον σώσει από 
τον πατέρα του τον Κρόνο, ο οποίος επεδίωκε να τον καταβροχθίσει. Ασχέτως όμως με τις προθέσεις των δημιουργών του, οι περισσότεροι επισκέπτες αναγνωρίζουν στο σχήμα του γλυπτού ένα πλοκάμι. Για την ακρίβεια, ένα αναδυόμενο πλοκάμι με φόντο τη θάλασσα.

Έχουμε, λοιπόν, μια γαλήνια παραθαλάσσια πόλη, στην ακτή της οποίας δεσπόζει 
ένα γλυπτό που θεωρητικά σχεδιάστηκε ώστε να θυμίζει ένα μυθικό κέρας, αλλά 
τελικά μοιάζει περισσότερο με αναδυόμενο πλοκάμι.

Τώρα, εκείνη η Αμάλθεια, η τροφός του Δία, δεν ήταν και τόσο απλή και αθώα ιστορία. 
Στη μυθολογία, ως Αμάλθεια άλλοτε κατονομάζεται η ίδια η αίγα που έδινε το γάλα της 
στο παιδί-Δία, και άλλοτε μια Νύμφη που φρόντιζε την αίγα . Όχι οποιαδήποτε αίγα, πάντως· όπως αναφέρεται «Ήταν ένα ον, που προξενούσε τρόμο και καταγόταν από τον Ήλιο·οι Τιτάνες τόσο πολύ φοβόνταν και την όψη του μονάχα που η Γη, με παράκληση τους, έκρυψε το ζώο μέσα σε μια σπηλιά στα βουνά της Κρήτης. Αργότερα, όταν ο Δίας πολέμησε εναντίον των Τιτάνων, έκαμε από το δέρμα αυτής της κατσίκας μια πανοπλία. 
Αυτή η πανοπλία ήταν η "αιγίδα".» Στην αρχαιοελληνική κοσμογονία, λοιπόν, ο Δίας, ο μετέπειτα αρχηγός των θεών, εμφανίζεται να είχε τραφεί -κατ' ουσία ανατραφεί- από μια εξωγήινη οντότητα, η θέα και μόνο της οποίας γεννούσε τον τρόμο. Και, μάλιστα, 
ήταν χάρη στην προστασία/πανοπλία αυτής της εξωγήινης οντότητας, την αιγίδα, που είχε τελικά καταφέρει να ανατρέψει την κυριαρχία των Τιτάνων. Μέσω αυτής, ο Δίας απαλλάχτηκε από την τυραννία του πατέρα του και αρχηγού των Τιτάνων, Κρόνου - όπου Κρόνος, βέβαια, ο Χρόνος, που γεννά και καταβροχθίζει τα δημιουργήματα/παιδιά του. 
Η βασική ιδέα πίσω από την πανάρχαια αυτή παράδοση με τις πολυάριθμες παραλλαγές είναι ενδιαφέρουσα όσο και γοητευτική: ήταν ο ερχομός ενός τρομακτικού όντος από έναν άλλο κόσμο εκείνο που επέδρασε στην ανατροπή των παλαιών θεών της Γης, των Τιτάνων, και, ως επακόλουθο της Τιτανομαχίας, στην ανατολή των νέων, Ολύμπιων θεών.

Αλλά, ας αφήσουμε τη μυθολογία κατά μέρος. 'Αλλωστε, όπως λέγαμε,
 το κατασκεύασμα στην ακτή του Αγίου Νικολάου θυμίζει περισσότερο πλοκάμι παρά 
κέρας. Και δεν είναι μόνο το σχήμα του που δημιουργεί αυτή την εντύπωση, αλλά 
και η θέση του δίπλα στη θάλασσα σε μια πόλη που, χαρακτηριστικά, φέρει το όνομα 
του προστάτη αγίου των θαλασσινών.

Περισσότερο από την εκτεταμένη ακτογραμμή ή την ονομασία της, ωστόσο, η στενή 
σχέση της πόλης με το υγρό στοιχείο καθορίζεται από τη λίμνη που σχηματίζεται 
στο κέντρο της.



Η "Βουλισμένη" ή απλά "Λίμνη", όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι πραγματική 
λίμνη, κι όχι προεκβολή της θάλασσας στη στεριά. 
Μέχρι τη δεκαετία του 1860 το νερό της ήταν γλυκό, ενώ μετατράπηκε σε υφάλμυρο μετά τη διάνοιξη την περίοδο εκείνη ενός καναλιού που τη συνέδεσε με τη θάλασσα του λιμανιού. 
Μύθοι και θρύλοι την περιέβαλλαν από τα αρχαία ακόμα χρόνια, και ήταν στα νερά της που πιστευόταν ότι συνήθιζαν να λούζονται οι θεές Αθηνά και Άρτεμις. Όμως, η λίμνη είχε άσχημη γενικά φήμη μεταξύ των κατοίκων. Θεωρούσαν ότι αποτελούσε δίαυλο επικοινωνίας με κακά πνεύματα, ενώ την αποκαλούσαν και "βρωμολίμνη", εξαιτίας της κατά περιόδους άσχημης οσμής των στάσιμων νερών της, πριν αυτά ενωθούν μέσω του καναλιού με τη θάλασσα.

Κυρίαρχο στοιχείο στις διάφορες δοξασίες και παραδόσεις απετέλεσε το ασυνήθιστα μεγάλο βάθος της λίμνης. Τη χαρακτήριζαν άπατη, και ήταν μόλις το 1853 που αυτή βυθομετρήθηκε (από έναν 'Αγγλο Ναύαρχο) και βρέθηκε να έχει πυθμένα στα 64 μέτρα. Όσο για τον τρόπο δημιουργίας της, μια παλαιότερη άποψη ήθελε την, περίπου κυκλική και με κάθετα 
τοιχώματα, λίμνη να έχει σχηματιστεί ως αποτέλεσμα ηφαιστειακής δραστηριότητας, 
όμως η σύγχρονη αντίληψη είναι ότι αποτελεί σημείο εκροής υπόγειου ποταμού. Πάντως, 
το 1956, μετά από έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, η λίμνη γέμισε με νεκρά ψάρια, 
ενώ τα νερά της υπερχείλισαν και πλημμύρησαν τα γύρω κτίσματα. Το περιστατικό εκείνο οδήγησε ορισμένους στη διατύπωση της άποψης ότι η λίμνη ενδέχεται να επικοινωνεί 
υπογείως με το νησί της Σαντορίνης, κάπου 130 χιλιόμετρα βορειοδυτικότερα 
(στοιχεία για τη λίμνη του Αγίου Νικολάου: http://el.wikipedia.org/wiki/Άγιος_Νικόλαος_Λασιθίουhttp://www.explorecrete.com/crete-east/GR-

Μέσα σε όλα αυτά, το αρχαίο παρελθόν αποκαλύπτει μια ακόμα, λιγότερο προφανή 
άλλα πιο ιδιαίτερη σχέση του τόπου με τη θάλασσα και το υγρό στοιχείο. Ο 'Αγιος Νικόλαος αντιστοιχούσε κάποτε στη λεγόμενη "Λατώ προς Καμάρα" και ήταν λιμάνι της γειτονικής αρχαίας Λατούς (ή "Λατούς Ετέρας"). Από τις δύο αυτές ενωμένες διοικητικά πόλεις είχε ξεκινήσει και διαδοθεί σε όλη την Ελλάδα η λατρεία της θεάς Ειλειθυίας (απαντάται και ως Ελεύθεια, Ελανθώ, Ελειθώ, ή και Λυκινία στη ρωμαϊκή της εκδοχή). Η Ειλείθυια, η οποία φαίνεται ότι αποτελούσε πανάρχαια μινωική θεότητα που ενσωματώθηκε στο κλασικό αρχαιοελληνικό πάνθεο, ήταν η θεά της γέννησης και των ωδινών που συνοδεύουν 
τον τοκετό. Γίνεται, λοιπόν, εμφανής ο συσχετισμός της λατρείας της Ειλειθυίας με τη 
θάλασσα, αφού ανέκαθεν οι άνθρωποι ένοιωθαν ότι από τη θάλασσα είχε ξεπηδήσει 
η ζωή στη γη. Και έτσι, διόλου αναπάντεχα τελικά, η λατρεία της θεάς της γέννησης είχε ξεκινήσει και διαδοθεί από ένα αρχαίο λιμάνι -τον 'Αγιο Νικόλαο- 
έναν τόπο κυριαρχίας της θάλασσας-μητέρας της ζωής.




Η ιστορία με τη θεά Ειλείθυια έχει βάθος. Σε κάποιες αρχαίες πηγές γίνεται αναφορά 
και σε "Ειλειθυίες" -σε πληθυντικό αριθμό θεοτήτων, δηλαδή- γενικά όμως η Ειλείθυια 
αναφέρεται ως μονήρης θεότητα, το όνομα της οποίας είχε προέλθει από τις ικετευτικές επικλήσεις "ελθέ!", "ελθέ!" των γυναικών που βίωναν τον τοκετό και ζητούσαν τη 
βοήθεια της. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές και αρκετή σύγχυση μεταξύ των διαφόρων 
μύθων, το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι, σύμφωνα με μια τεκμηριωμένη άποψη, 
η Ειλείθυια και η λατρεία της συνδέονταν με τα Ελευσίνια Μυστήρια, για τα οποία υποστηρίζεται ότι είχαν διαδοθεί στην Αττική από τη μινωική Κρήτη .
Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν η μεγαλύτερη, ιερότερη και πιο μυστηριακή τελετουργική 
εορτή της αρχαίας Ελλάδας, και, αν και τα σωζόμενα στοιχεία είναι λιγοστά 
(κυρίως λόγω της αυστηρής μυστικότητας που τα περιέβαλλε), γνωρίζουμε ότι κεντρικό 
θέμα των δρώμενων ήταν ο κύκλος γέννησης-θανάτου. Είναι φανερή η συνάφεια των 
εννοιών αυτών με τις ιδιότητες που αποδίδονταν στην Ειλείθυια, η οποία εκτός από 
θεά της γέννησης θεωρούνταν υπεύθυνη και για τις περιπτώσεις θανάτου γυναικών 
κατά τον τοκετό. Φανερή, επίσης, είναι και η σημασία των συγκεκριμένων 
υμβολισμών σε κάθε είδους μυητική διαδικασία, αφού κάθε μυούμενος καλείται να 
πεθάνει και να ξαναγεννηθεί στον νέο του εαυτό. Μελετητές σημειώνουν την ετυμολογική συνάφεια του ονόματος "Ειλείθυια" με το τοπωνύμιο "Ελευσίς". Και μάλλον δεν είναι 
τυχαίο το ότι η Ελευσίνα, ο τόπος που επιλέχτηκε για την τέλεση των μεγάλων Ελευσίνιων Μυστηρίων, βρέχεται από τη θάλασσα (υπήρχαν και τα λεγόμενα «μικρά Ελευσίνια» -
προεόρτια, κατά κάποιον τρόπο- που τελούνταν στις όχθες του Ιλυσσού, 
δίπλα στο λόφο του Αρδηττού).




Σήμερα, όλα αυτά δεν αποτελούν παρά απόηχους από ένα λησμονημένο και εν πολλοίς ξένο παρελθόν. Ο περαστικός που κοντοστέκεται μπροστά στο γλυπτό του Αγίου Νικολάου σπανίως έχει την πολυτέλεια να αναρωτηθεί για πολύ σε σχέση με το νόημα του. 
Αλλά και το γλυπτό, που αν και σχεδιάστηκε ως κέρας θυμίζει πλοκάμι, «εκπέμπει» 
περισσότερο στο φάσμα της αλληγορίας παρά σε εκείνο της ορθόδοξης οπτικής. 
Ποιος ξέρει, μπορεί τελικά, μέσω κάποιου ανεξιχνίαστου μηχανισμού, οι μνήμες ενός 
τόπου να βρίσκουν τρόπο να μετουσιώνονται και να αποτυπώνονται σε μορφές και 
σχήματα ανεξάρτητα από τις συνειδητές δράσεις των ανθρώπων. Μνήμες, που στο 
αρχαίο λιμάνι του Αγίου Νικολάου 
η αύρα του δειλινού ουδέποτε έπαψε να αναδεύει.



Σημείωση: Η δορυφορική φωτογραφία της πόλης του Αγίου Νικολάου προέρχεται από το πρόγραμμα «Google Earth» (http://earth.google.com/), ενώ οι δύο άλλες φωτογραφίες που δε φέρουν το λογότυπο του site, από τις συλλογές http://www.panoramio.com/photo/342008 και http://www.panoramio.com/photo/25806678.

ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ...ΕΝΑ ΛΙΜΑΝΙ ΣΑΝ ΑΓΚΑΛΙΑ





...Τελικά το λιμάνι των Χανίων είναι ο καθρέφτης ολόκληρης της πόλης: την ημέρα κλείνει μέσα του όλες τις ιστορίες των ανθρώπων από όλους τους αιώνες, αφήνοντας ένα μικρό άνοιγμα για νέες και όταν νυχτώνει, οι αντανακλάσεις πάνω στα σκούρα νερά του μετατρέπονται σε χορδές μιας πολύχρωμης λύρας που σκορπάει παντού μουσικές...






Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την πόλη των Χανiων ήταν κατακαλόκαιρο και η πόλη έσφυζε από ζωή. Τουρίστες και παραθεριστές πηγαινοέρχονταν συνεχώς μέσα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και στο λιμάνι. Τα νυχτερινά μπαράκια έμεναν ανοιχτά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και στα μεζεδοπωλεία οι παρέες διαδέχονταν η μία την άλλη για να γευτούν τις τοπικές λιχουδιές και τη φημισμένη κρητική ρακή. Τώρα η πόλη έμοιαζε πολύ διαφορετική. Είχε χειμωνιάσει και οι άνθρωποι είχαν γυρίσει στους κανονικούς τους ρυθμούς. Φυσικά τα Χανιά δεν ερημώνουν ποτέ, αφού αριθμούν μερικές χιλιάδες κατοίκους, οι επισκέπτες όμως ήταν ελάχιστοι κι έτσι είχα την ευκαιρία να περπατήσω και να δω την πόλη πιο καθαρά, πιο ήσυχα.
Διασχίζοντας με πολύ γρήγορο βήμα τη νέα πόλη, ξεκινώντας πρωί πρωί από τα Λενταριανά, ανυπομονούσα να βρεθώ κατ' ευθείαν στα πλακόστρωτα δρομάκια της παλιάς πόλης. Οταν έφτασα ο αέρας γέμισε μεμιάς με το άρωμα παλαιότερων εποχών. Οι μαγαζάτορες αστειεύονταν και καλημέριζαν ο ένας τον άλλο από τα απέναντι πεζοδρόμια, ενώ γυναίκες άρχισαν να ξεπροβάλλουν στα μπαλκόνια τινάζοντας και ξεσκονίζοντας παπλώματα και κουβέρτες. Τα μεγαλύτερα παιδιά βρίσκονταν στο σχολείο κι άφηναν χώρο στα μικρότερα να παίζουν με τις γιαγιάδες τους και να κάνουν ποδήλατο στις μικρές πλατείες που δημιουργούνται ανάμεσα στα σπίτια. Επικρατούσε παντού μια όμορφη ηρεμία, ένα θαλασσινό αεράκι κι ένας Ηλιος που τα έκανε όλα πιο λαμπερά. Σαν να βρισκόταν αυτό το μέρος πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πολύβουη σύγχρονη πόλη...
Υστερα κατηφόρισα προς το λιμάνι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από μικρό παιδί με γοήτευαν πολύ οι φάροι και κυρίως τα σημεία όπου συνήθως βρίσκονται, έτσι μοναχικοί, απόκρημνοι και περήφανοι. Ο Φάρος των Χανίων είναι το στολίδι της πόλης, όπως λένε οι άνθρωποι εκεί. Κατασκευάστηκε περίπου το 1601 από τους Ενετούς πάνω στο φυσικό βράχο. Τη μορφή που βλέπουμε σήμερα την πήρε το 1839, τότε που με εντολή του Μεχμέτ Αλή κατασκευάστηκε ο πύργος του πάνω στην ενετική βάση.


Ο νέος αυτός φάρος θύμιζε πολύ λίγο τον αρχικό έχοντας πολλά από τα αρχιτεκτονικά στοιχεία των μιναρέδων. Μετά την τουρκική κατοχή απέκτησε και νεότερες κατασκευές, όπως τη σκάλα, το φυλάκιο με τον μικρό τρούλο και το πέτρινο στηθαίο.
Υψώνεται μέχρι τα είκοσι ένα μέτρα και το φως του μπορεί να είναι ορατό από απόσταση εφτά μιλίων. Είναι ο παλαιότερος σωζόμενος φάρος στα παράλια ολόκληρης της Μεσογείου και ένας από τους παλαιότερους του κόσμου.




Πέρα όμως από σήμα κατατεθέν της πόλης, αποτελεί για πολλούς σημείο περιπάτου, αναπόλησης και ξεκούρασης, ενώ για άλλους έναν ιδιότυπο ποδηλατόδρομο. Οταν πάλι αρχίζει να μεσημεριάζει, αποτελεί και σημείο συνάντησης για ξέφρενες εφηβικές παρέες, όπως θα καταλάβαινα λίγο αργότερα...
Οι φωνές, τα γέλια και τα πειράγματα που έκαναν μεταξύ τους, με τις σχολικές τους τσάντες ακόμη στους ώμους, με ξύπνησαν απότομα από τη νοσταλγική διάθεση που γεννούν η θάλασσα, τα κύματα και ο άνεμος πριν καν το καταλάβεις. Ακόμη πιο απότομα με έφεραν αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που δύσκολα θα δεχτώ, όταν μου απευθύνθηκαν στον πληθυντικό. «Κυρία, μπορείτε να μας βγάλετε κι εμάς μια φωτογραφία;». Με το βλέμμα μου μεταξύ ταραχής και απορίας και χωρίς πολλή σκέψη, πάτησα το κουμπί κι έφυγα γρήγορα, για να βρεθώ σ' ένα παραδοσιακό ταβερνάκι παρέα με τους συνομηλίκους μου.


Τα Χανιά, όπως και όλη η Κρήτη, αποτελούν πραγματικά τον παράδεισο των καλοφαγάδων. Υπέροχες γεύσεις, πλανεύτρες μυρωδιές και πρωτότυπα υλικά παντρεύονται μεταξύ τους σε αυθεντικούς συνδυασμούς που μπορούν να αποτελέσουν το λόγο για να ξαναπάει κάποιος εκεί.
Υστερα από ένα λαχταριστό μεσημεριανό ακολουθεί πάντα ένα καλό γλυκό, που αυτή τη φορά κάθε άλλο παρά παραδοσιακό ήταν. Πρόσφερε όμως ταυτόχρονα με την ευχαρίστηση της γεύσης του, την απόλαυση του να θαυμάζει κανείς μια υπέροχη θέα, ψηλά, από την περιοχή του Ακρωτηρίου.
Η απέραντη θάλασσα, τα βουνά με τα σπίτια που πύκνωναν όσο την πλησίαζαν, η νέα και η παλιά πόλη και το λιμάνι που τα έκλεινε όλα στην αγκαλιά του. Ετσι ανάμεσα στη θέα, σε φωτογραφίες και κουβέντα συνειδητοποίησα αυτό που μου έλεγαν φίλοι από την Αθήνα, οι οποίοι ζουν πλέον εκεί, για τους ποιοτικούς και ανθρώπινους ρυθμούς ζωής. Χωρίς η πόλη να μοιάζει καθόλου οκνηρή, βγάζει μια ηρεμία που σε παρακινεί να ακολουθήσεις. Παράλληλα έμαθα και κάποια στοιχεία της πολυτάραχης ιστορίας της.
Τα Χανιά κατοικούνταν από τη νεολιθική εποχή -όταν ακόμη ήταν ένας μικρός οικισμός- και αποτελούσαν πάντα έναν τόπο που λόγω της εμπορικής και στρατιωτικής του σημασίας πολλοί θέλησαν να κατακτήσουν.
Η υπέροχη θέα, ψηλά, από την περιοχή του ΑκρωτηρίουΗ υπέροχη θέα, ψηλά, από την περιοχή του ΑκρωτηρίουΜετά τα μινωικά χρόνια και την ανάπτυξη που γνώρισε η πόλη υπό το όνομα Κυδωνία, ήρθαν Ρωμαίοι κατακτητές, ύστερα Σαρακηνοί Αραβες που τη μετονόμασαν σε Χανιά, μετά Ενετοί και Οθωμανοί. Ο καθένας άφησε το δικό του στίγμα στην πόλη φτιάχνοντας έτσι ένα μικρό παζλ πολιτισμών. Οι πιο σημαντικές περίοδοι, όμως, για την εξέλιξη των Χανίων, ήταν η ενετική και η οθωμανική που η καθεμιά έβαλε τη δική της σφραγίδα. Οι Ενετοί με τα ιδιαίτερα κτήρια και οι Οθωμανοί με τα λουτρά, τις κρήνες, τα τζαμιά και τους μιναρέδες που έφεραν έναν αέρα Ανατολής.
Μετά την οθωμανική κατοχή και περίπου τρεις αιώνες γεμάτους μάχες και επαναστάσεις, τα Χανιά, όπως και όλη η Κρήτη, ενώθηκαν με την Ελλάδα και η ιστορία τους συνεχίστηκε πάνω - κάτω όπως την ξέρουμε σήμερα.
Μετά τη νοερή αναδρομή μου πίσω στους αιώνες, ξανάκανα μια βόλτα μέσα στην πόλη και αυτή τη φορά, με μια άλλη ματιά, αναγνώρισα όλα αυτά τα κομμάτια ιστορίας που είναι διάσπαρτα παντού.
Αλλο ένα χαρακτηριστικό είναι η παρουσία των τεχνών. Στα Χανιά η καλλιτεχνική παραγωγή ήταν έντονη ήδη από τη μινωική εποχή ενώ συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφού υπάρχουν αρκετοί ντόπιοι εικαστικοί καλλιτέχνες και άλλοι πολλοί που επιλέγουν τον τόπο για διαμονή και δημιουργία.
Ομως η τέχνη που υπερισχύει όλων είναι σίγουρα η μουσική. Σε όποιο μέρος κι αν βρεθείς, το σίγουρο είναι πως θα ηχεί η παραδοσιακή κρητική λύρα, που δίνει άλλη διάσταση στο χώρο, δημιουργώντας εντός σου μοναδικά συναισθήματα και αποκαλύπτοντάς σου ιστορίες που δεν θα μπορούσες να ακούσεις ή να διαβάσεις πουθενά.



Οι νέοι του τόπου εκτιμούν πολύ την παράδοσή τους και νιώθουν υπερήφανοι που μπορούν να είναι οι συνεχιστές μιας τέτοιας σπουδαίας κληρονομιάς. Μαθαίνουν τοπικούς χορούς, κάνουν μαθήματα λύρας και φυσικά εκφράζουν λύπες και χαρές μέσα από τους κρητικούς σκοπούς. Η μουσική είναι κομμάτι της ίδιας τους της φύσης. Τη γεννούν και γεννιούνται μέσα από αυτήν.
Κομμάτια από καΐκια και βάρκες σαπίζουν από την αλμύρα της θάλασσαςΚομμάτια από καΐκια και βάρκες σαπίζουν από την αλμύρα της θάλασσας

ΧΩΡΙΟ ΑΓΙΕΣ ΠΑΡΑΣΚΙΕΣ

Οι Άγιες Παρασκιές (και Αγιές Παρασκιές) είναι χωριό του νομού Ηρακλείου, με 864 κατοίκους, με βάση την απογραφή του2001. Είναι χτισμένο σε πανοραμικό ύψωμα, κοντά στο Καστέλλι Πεδιάδας. Αποτελεί ένα από τα 14 συνολικά δημοτικά διαμερίσματα στο Δήμο Νίκου Καζαντζάκη, στον οποίο υπάγεται από το 1999. Το Δημοτικό διαμέρισμα των Αγιών Παρασκιών στηνεπαρχία Πεδιάδας έχει συνολικά 937 κατοίκους και σε αυτό υπάγεται και ο οικισμός Κελλιά, με 73 κατοίκους. Στον οικισμό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και περιφερειακό ιατρείο.


φωτ - ομαδα Αγιες Παρασκιες FACEBOOK

Η ονομασία του οφείλεται στις πολλές εκκλησίες που υπήρξαν εκεί και ήταν αφιερωμένες στην Αγία Παρασκευή.
Στο χωριό διασώζονται τα ερείπια πέντε ναών, που είναι αφιερωμένοι στην Αγία. Οι δυο από αυτούς βρίσκονται μέσα στις Άγιες Παρασκιές. Σημαντικοί ναοί είναι επίσης ο Άγιος Γεώργιος και η εκκλησία της Αγίας Ζώνης, με παλιές τοιχογραφίες.
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (αμπέλια, σταφίδες, ελιές).


Στα τέλη του 16ου αιώνα το χωριό αναφέρεται ως Επάνω Άγιες Παρασκιές, με 171 κατοίκους και Κάτω Άγιες Παρασκιές, με 124 κατοίκους. Η γειτνίαση του χωριού με τη Μονή Αγκαράθου είχε ωφελιμότατη επίδραση στην πνευματική ανάπτυξη των κατοίκων.
Εδώ γεννήθηκε ο Μητροπολίτης Κρήτης Μελέτιος Νικολετάκης (1790) και από το χώρο αυτό καταγόταν ο Μητροπολίτης Κρήτης Τιμόθεος. Το χωριό επίσης είναι γενέτειρα του ζωγράφου Στέφανου Νικολαΐδη, γνωστού για τις εικονογραφικές εργασίες του.

ΠΗΓΗ - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΑΒΔΟΥ - ΝΟΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ



Το Αβδού (431 κάτοικοι το 2001) αποτελεί χωριό και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα της επαρχίας Πεδιάδας στο Δήμο Χερσονήσου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στη μέση του καταπράσινου κάμπου της Λαγκάδας. Παράγει λάδι. Το τοπωνύμιο οφείλει πιθανότατα το όνομά του στον προφήτη Αβδιού , του οποίου ναός υπήρχε, κατά την παράδοση, στη θέση Λινές. Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν ενδιαφέρουσες εικονογραφημένες εκκλησίες. Είναι του Αγίου Κωνσταντίνου, με τοιχογραφίες των Μανουήλ και Ιωάννου των Φωκάδων, του Αγ. Αντωνίου, του Αγ. Γεωργίου, αγιοθύριδο με ανάγλυφες προτομές του Ιησού, της Θεομήτορος κ.τ.λ.
 



Από τον Καστροφύλακα (Κ94) αναφέρεται Avdhu με 253 κατοίκους το 1583. ΝΔ του χωριού σε υψόμετρο 760 μ. απο τις ΒΔ πλαγιές του υψώματος Λουλουδάκι βρίσκεται το σπήλαιο τηςΑγίας Φωτεινής. Ανατολικότερα αυτού σε υψόμετρο 770 μ. βρίσκεται το σπήλαιο Φανερωμένη, αμφότερα ενδιαφέροντα από αρχαιολογική άποψη.






Είναι γενέτειρα του αρχαιολόγου Στέφανου Ξανθουδίδη, του Νικολάου Καγιαμπή, ο οποίος έδρασε κατά την Επανάσταση του 1821 και πολέμησε στο Μεσολόγγι και υπήρξε σημαιοφόρος του Καραϊσκάκη, καθώς επίσης και του Ιωάννη Νταφώτη, ο οποίος διακρίθηκε στην Επανάσταση του 1897. Για το λόγο αυτό, το Αβδού έχει αποκτήσει την προσωνυμία Καπετανοχώρι.











Σχόλιο του κ. Κορναράκη Γιώργου

Εχω επισημάνει και αλλού ότι το οικιστικό τοπωνύμιο Αβδού λανθασμένα θεωρείται ότι προέρχεται από το όνομα του Εβραίου προφήτη Οβδιού ή κατά παραφθορά για όσους το υποστηρίζουν Αβδιού. Τι δουλειά είχαν οι Εβραίοι να χτίσουν εκκλησία στο Αβδού; Από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι μια ολόκληρη συνοικία στο Χάνδακα την Ενετοκρατία δεν φέρεται, απ όσο γνωρίζω από τα έγγραφα τουλάχιστον να είχε χτίσει κάποια εβραϊκή εκκλησία στο Χάνδακα. Γιατί να έχτιζε σε μια απομακρυσμένη αγροτική - κτηνοτροφική περιοχή, όπως το Αβδού; Εξάλλου τέτοιες περιοχές ήταν στο έλεος των βιλάνων ή καπεταναίων επαναστατών. Την Ενετοκρατία γνωρίζουμε ότι οι επαναστάτες και οι Ενετοί κάνουν λόγο για τον ποταμό Αποσελίμη (πρόκειται προφανώς για τον σημερινό ποταμό Αποσελέμη). Συνεπώς ή λέξη για να φτάσει μέχρι τους Ενετούς προϋπήρχε τη Β΄ Βυζαντινή περίοδο στο νησί. Θεωρώ ότι η ονομασία του ποταμού δόθηκε την εποχή της Σαρακηνοκρατίας στην Κρήτη και είναι λέξη σύνθετη. Τα συνθετικά της είναι δυο: Abdul + Selim (δηλ. ο Αποσελίμης) της Ενετοκρατίας. Για όσους γνωρίζουν την τοπογραφία της περιοχής στο σημείο "νησί" ο ποταμός διακλαδίζεται σε δυο παραποτάμους. Ο ένας έρχεται απο την περιοχή του Καστελλίου και ο άλλος από την περιοχή της Λαγκάδας. Με δεδομένο ότι η λέξη είναι σύνθετη δε μπορεί να προέρχεται από δυο συνθετικά διαφορετικών γλωσσών. Το Σελίμ αποδεδειγμένα είναι Αραβικής προέλευσης (οι τούρκοι που έχουν επηρεαστεί απο τους Άραβες διατηρούν αυτό το όνομα στο λεξιλόγιό τους). Άρα και το πρώτο συνθετικό είναι επίσης από την Αραβική γλώσσα! Σαφέστατα είναι το Αbdul. Έτσι ο ένας παραπόταμος που πηγάζει από την πλευρά του Καστελλίου είναι ο Σελίμ και ο έτερος από την πλευρά της Λαγκάδας είναι ο Αβδούλ. Δηλαδή το σύνθετο είναι Αβδουλσελίμ που με παραφθορά γίνεται Αποσελίμ > Αποσελίμης> Αποσελέμης. Με δεδομένο ότι ο ένας παραπόταμος έρχεται από το Αβδού, δηλώνει την τοπωνυμία προέλευσής του. Άρα το τοπωνύμιο Αβδού προέρχεται ομοίως από το Αραβικό Abdul και δόθηκε στον τόπο την περίοδο της Σαρακηνοκρατίας στην Κρήτη. Θεωρώ λοιπόν ότι η προέλευση του τοπωνυμίου Αβδού εκ του προφήτη Αβδιού > Οβδιού δεν έχει στηρίγματα να σταθεί. Τα όποια στηρίγματα έχουν επινοηθεί εκ των υστέρων είναι νοητική κατασκευή που δεν έχει ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Για όσους έχουν ακόμη αντίθετη άποψη περί τούτου έχω ακόμη ένα πολύ σοβαρό επιχείρημα αλλά δεν είναι της ώρας να το αναφέρω, καθώς υπάρχει μέσα σε μια άλλη επιστημονική μου εργασία. Με τα παραπάνω δεδομένα νομίζω ότι θα πρέπει να εναρμονιστούν και οι αναρτήσεις για να μην δίνονται λάθος πληροφορίες στους ιντερνετικούς αναγνώστες.




ΠΗΓΗ - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
ΦΩΤ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΝΝΑΡΑΚΗΣ

Ο ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ !!!





Στην Ελληνική μυθολογία, ο Μινώταυρος ήταν ένα ον με σώμα ανθρώπου και κεφάλι και ουρά ταύρου. Πέρα από την περιγραφική αυτή ονομασία του, το όνομα του Μινώταυρου ήταν Αστερίων. Κάποιες φορές αναπαρίσταται ακόμα ως ταύρος με κορμό ανθρώπου, σε αντιστοιχία με τον Κένταυρο. Κατοικούσε στο Λαβύρινθο, κτίσμα που φτιάχτηκε από το Δαίδαλο κατόπιν εντολής του βασιλιά της ΚρήτηςΜίνωα. Ο Μινώταυρος σκοτώθηκε από τον Θησέα.




Πριν ο Μίνωας γίνει βασιλιάς ζήτησε από το θεό Ποσειδώνα ένα σημάδι που να αποδεικνύει ότι αυτός, και όχι ο αδερφός του, έπρεπε να ανέβει στο θρόνο. Ο θεός έστειλε έναν όμορφο λευκό ταύρο και ζήτησε από το Μίνωα να θυσιάσει αυτόν τον ταύρο στον ίδιο. Ο Μίνωας όμως αντί για αυτόν θυσίασε έναν άλλο ταύρο, ελπίζοντας ότι ο θεός δε θα το προσέξει.
Ο Ποσειδώνας όμως κατάλαβε τι είχε γίνει, εξοργίστηκε, και έκανε τη γυναίκα του Μίνωα Πασιφάη να ερωτευτεί τον ταύρο. Η γυναίκα δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος της και ζήτησε βοήθεια από το μηχανικό Δαίδαλο. Αυτός κατασκεύσε ένα κενό ομοίωμα αγελάδας, η Πασιφάη μπήκε μέσα σε αυτό και ο ταύρος ξεγελάστηκε και ζευγάρωσε μαζί της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Μινώταυρος.
Ο Μίνωας, μετά από χρησμό που πήρε από το Μαντείο των Δελφών, ζήτησε από τον Δαίδαλο να φτιάξει ένα κτίσμα ώστε να κλειστεί μέσα ο Μινώταυρος, και αυτός κατασκεύασε το Λαβύρινθο.


Ο γιος του Μίνωα Ανδρόγεως πήρε μέρος σε αγώνες στα Παναθήναια και απέσπασε κάποιες νίκες, για τις οποίες οι Αθηναίοι τον ζήλεψαν και τον σκότωσαν. Ο Μίνωας για να τιμωρήσει τους Αθηναίους κήρυξε πόλεμο στον οποίο νίκησε. Σαν ποινή των Αθηναίων όρισε κάθε χρόνο εφτά νέοι Αθηναίοι και εφτά νέες Αθηναίες να στέλνονται στην Κρήτη και να κατασπαράζονται από το Μινώταυρο.

Ο Θησέας πράγματι σκότωσε το τέρας με το σπαθί του και χρησιμοποιώντας το Μίτο της Αριάδνης, κατάφερε να βγει από το Λαβύρινθο και γύρισε στην Αθήνα.






Μην μπορώντας να ανεχτεί την θυσία αυτή, ο Θησέας, γιος του βασιλιά της Αθήνας Αιγαία, αποφάσισε να είναι και αυτός ένας από τους δεκατέσσερις νέους, με σκοπό να βρεθεί κοντά στο Μινώταυρο ώστε να τον σκοτώσει. Όταν έφτασε στη Κρήτη γνώρισε την κόρη του ΜίνωαΑριάδνη η οποία τον ερωτεύτηκε. Θέλοντας να τον βοηθήσει του έδωσε ένα κουβάρι κλωστή, το Μίτο της Αριάδνης και τον συμβούλεψε να δέσει την άκρη του στην είσοδο του λαβύρινθου και να το ξετυλίγει, ώστε να μπορέσει έπειτα, αφού σκοτώσει το Μινώταυρο, να βρει την έξοδο.

Σχετικά με το νόημα του μύθου του Μινώταυρου έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες. Σύμφωνα με μία από αυτές, ο μύθος σχετίζεται με τους μύθους των Βάαλ και Μολώχ των Φοινίκων. Η θανάτωση του Μινώταυρου συμβολίζει την κατάργηση του βαρβαρικού έθιμου της ανθρωποθυσίας από τον περισσότερο προοδευμένο ελληνικό πολιτισμό. Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι ο Μίνωας και ο Μινώταυρος δεν είναι παρά μορφές του ίδιου προσώπου, και αντιπροσωπεύουν τον θεό Ήλιο. Ακόμα υπάρχει η άποψη ότι ο μύθος της θανάτωσης του Μινώταυρου συμβολίζει την απελευθέρωση των Ελλήνων από την κυριαρχία της Μινωικής Κρήτης




ΠΗΓΗ - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

3οι OΡΕΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΒΟΥΣΙΟΥ ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΑΒΥΣΣΙΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΣΚΑΛΑΝΙ

ΡΟΗ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ - ΚΡΗΤΗ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ.

ΑΡΧΕΙΟ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

.ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΑΛΑΝΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ ΕΝΩΘΗΚΑΝ ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΕ ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ

ΡΑΝΤΑΡ ΚΑΙ ΟΡΙΑ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΟΙ ΘΕΟΙ

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΠΟΙΟΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΡΕΘΥΜΝΟ

Η ΚΡΗΤΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ - ΣΕΙΤΑΝ ΛΙΜΑΝΙ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΓΕΝΝΑΡΑΚΗ - ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ

ΘΑΛΑΣΣΙΟΙ ΔΡΟΜΟΙ... ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ - ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΥΛΙΓΑΡΔΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΥΚΛΙΝΟΥ... ΟΣΑ ΕΧΩ ΠΕΙ